Op het Deense festival waar we vrijwel jaarlijks heen gaan, blijven na aflloop, zoals op zoveel festivals, altijd de nodige tenten achter. Afgelopen jaar hebben we een van die tentdoeken meegenomen om er thuis een poncho en jas van te maken. Aangezien we volgende week weer naar dat festival gaan, werd het weleens tijd daar werk van te maken! Dus eerst de verschillende delen maar eens uit elkaar gehaald...

Dat betekent allebei aan de slag met een tornmesje. Eigenlijk zo gebeurd. De volgende stap is de poncho. Twee delen weer aan elkaar naaien, met een gat voor Jelmers hoofd, maar wel zo dat dat ook weer dicht kan als het regent. Een capuchon was niet nodig, gelukkig maar, lijkt me nogal moeilijk. Eigenlijk is het gewoon een hele grote wandelende tent geworden, maar wel eentje waaronder je droog blijft tijdens een buitje!

Maar nu het moeilijkste, een echte regenjas. Ooit heb ik me op de lapjesmarkt een boek met patronen aan laten smeren, waarin drie jassen staan, ze zien er eigenlijk allemaal even ingewikkeld uit, maar van de twee die me geschikt lijken als regenjas, kies ik de minst moeilijk ogende. Dan begint het tekenen en knippen. En passen en meten op de stof natuurlijk.

Het past allemaal net. En de eerste delen, voor- en achterpanden, krijg ik goed aan elkaar, maar dan slaat de vertwijfeling toe. Wat moet ik in vredesnaam met de voorpas, achterpas en middenbies capuchon? Gelukkig heeft een vriendin van me, Daisy, meer verstand van mode en kleding dan ik, dus nodig ik haar direct uit voor een etentje. Dankzij haar hulp, begint het geheel de volgende dag al aardig op een jas te lijken.

En na nog wat geklooi met de wel enorme capuchon is de jas inmiddels af! Op één detail na, hij kan nog niet dicht, maar dat komt nog wel! Toch niet slecht, voor iemand die nog nooit iets met mouwen of zakken genaaid had. Al zeg ik het zelf :-) Nu maar hopen dat we ze volgende week niet nodig hebben...

Een warme zaterdagochtend in mei en een WhatsApp van Marcel, of ik zin heb mee te fietsen naar het kringloop tuincentrum. Hebben we die dan in Utrecht? Nooit geweten. Leuk! Ik ben altijd in voor tuincentra :-) Dus hop, op de fiets richting Koningsweg.

Daar blijkt dus dat de Arm tijdens de lente- en zomermaanden elke woensdag en zaterdag een alternatief tuincentrum heeft op het terrein van zorgcentrum Klein Armelisweerd, waarvan de bewoners ook in het tuincentrum werken. En op planten na, hebben ze er alles wat je van een tuincentrum mag verwachten, en meer, want ook hele leuke vintage spullen die je vaak alleen nog als replica's tegenkomt. Er is zelfs een lekker terrasje, waar je heerlijk vers gebakken appeltaart kunt krijgen. En een drankje, wat wel nodig was op deze zonovergoten dag!

Voor de boot wist ik twee parasolvoeten op de kop te tikken. En eigenlijk heb ik nu al spijt dat ik die prachtige gebloemde parasol niet ook heb gekocht. Maar misschien moet ik sowieso snel nog maar eens terug, want ik weet ook wel iemand voor die Willem Ruis strandstoel ;-)

Dat was schrikken gisteren toen ik door de stad liep. Op de gevel van Dortmond, mijn favoriete schoenenwinkel, hing een heel groot spandoek: OPHEFFINGSUITVERKOOP.

Dortmond schoenen is de oudste zelfstandige schoenwinkel van Utrecht, al sinds de oprichting gevestigd in de historische binnenstad van Utrecht en het bedrijf wordt nog altijd aangestuurd door de familie van Dortmond. Al sinds 1864 gaat ons bedrijf van vader op zoon verder.

Daar lijkt nu echter een eind aan te komen. Gisteren liep ik door de stad en zag tot mijn schrik dat Dortmond opheffingsuitverkoop houdt. Dat is erg jammer, want ze leggen al sinds de jaren ´70 een steeds sterkere nadruk op duurzaam geproduceerde schoenen door duurzame merken te voeren zoals bijvoorbeeld Loint's en El Natura Lista. 90% Van het assortiment bestaat uit schoenen die in Europa worden geproduceerd en dus voldoen aan strenge Europese milieunormen.

Wat mij betreft dus een groot verlies voor Utrecht. Dus grijp je kans, nu het nog kan, tot 1 september, want dan valt het doek voor Dortmond. Dat heb ik in ieder geval gisteren al wel gedaan.

Op donderdag 29 maart organiseerden de Stoere Vrouwen in Utrecht het eerste Non Fair fashion event. Entree: één kledingstuk, wat vervolgens als topstuk of 'gewoon' item werd aangemerkt. Onder het genot van koffie, thee en eerlijke chocolade werden we vervolgens in groepjes 'aan het werk gezet'. Tijdens het werken aan ons vingerhaakproject, kregen we vragen voorgelegd over de meegenomen kledingstukken (waar zijn ze van  gemaakt, met welke kleurstoffen, hoeveel naden en stiksels) en over de kledingindustrie in het algemeen (hoeveel mensen werken er en welk percentage vrouwen, hoeveel uur werkt men gemiddeld, hoeveel water en chemicaliën worden tijdens de productie gebruikt). Tussendoor moesten er ook nog papieren 't-shirts' geknipt en beschreven worden en het vingerhaken ging natuurlijk door, wat onze groep lang niet slecht afging, al brak de draad wel een enkele keer.
Uiteindelijk werden we tweede! De winnaars mochten als eerste een kledingstuk uitzoeken in de categorie waarin ze iets ingeleverd hadden. Wij wachtten onze beurt af met een eerlijk hapje en drankje in de hand. Gelukkig hing het item waarop ik mijn zinnen had gezet er nog toen de eerste groep uitgewinkeld was. Ook mijn lange zwarte rok, die al jaren twee maten te klein werkeloos in mijn kast hing, vond een nieuwe eigenaresse die er erg blij mee was.
Na de borrel kregen we ook nog een goed gevulde goodie bag mee naar huis. Al met al een erg leuke, en leerzame, avond. Dus check de agenda om te zien wanneer er bij jou in de buurt een Non Fair fashion event is, want het is een aanrader. En dit is mijn nieuwe aanwinst:
 

Bij de meeste vrouwen komt er een moment waarop ze toe moeten geven dat het echt niet meer kan: een naveltruitje. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat bij mij enige jaren geleden al het geval was. Toch blijven er dan kledingstukken in je kast hangen waarvan je eigenlijk geen afscheid kunt of wilt nemen. Wanneer zich een feestje of avondje uit aandient, pak je die nog weleens vol bewondering vast om gelukkig meteen te besluiten dat aantrekken niet zo'n goed idee is. Maar weggooien... Zo'n truitje had ik ook nog hangen. Te leuk om weg te doen, te kort om aan te trekken. Wat te doen?! Een jurk van maken! Dus zaterdagochtend met het truitje in de hand naar de lapjesmarkt om een mooi stuk stof erbij te kopen. Die middag stond in het teken van een tweedehans jurk, tijdens Dress4Change, maar de stormachtige zondagmiddag was een mooi moment om het karwei te klaren. Helaas ben ik niet de beste naaister en bleek velours best lastig om mee te werken, maar desalniettemin ben ik nog best tevreden met het resultaat!

11 November 2011, dag van de duurzaamheid, stond in Groningen in het teken van de lancering van de EerlijkWinkelen route.

Toen ik iets na 11 uur de trein uitstapte in Groningen, kwam de kou me tegemoet. Dat scheelde toch wel een paar graden met Utrecht. Tegen het middaguur trof ik twee Stoere Vrouwen en Rien, samen met Debbie 'de 'motor' achter de Groningse route, op de Grote Markt voor het stadhuis, waar we iets over 12 de eerste route mochten uitreiken aan wethouder Karin Dekker van onder andere duurzaamheid en milieu. Zij was erg enthousiast over de route en wilde graag wat exemplaren uitdelen op het stadhuis.

Na het officiële gedeelte gingen we de stad in om alle winkels op de route te verrassen met het eindresultaat. Zowel de winkels als de mensen die we onderweg een route aanboden reageerden erg enthousiast. Sommigen hadden in het Stadsblad zelfs al over de route gelezen.

De Groningen route kent een mooie verdeling tussen (o.a. kleding)winkels en horeca. Dus na het eerste deel van de route, met onder andere de 50|50 store op de Westerkade, konden we lekker even opwarmen bij Simon Lévelt waar we een (h)eerlijk kopje koffie of thee aangeboden kregen.

We vervolgden onze weg in de Kijk in 't Jatstraat, die veel leuke winkels kent, onder andere de Green Moon pop-up store, die helaas te laat omhoog popte om in de route te komen, maar waar ze niet minder enthousiast aan het uitdelen gingen.

Na een uitstapje buiten de singel met onder andere een bezoek aan Mama Mini, waar ik in mijn studietijd heel regelmatig kwam, bezochten we in de Ebbingestraat Schone Zaken, al 15 jaar een begrip op het gebied van duurzame en eerlijke mode in Groningen.

Bij ´t Feithhuis werd het ons erg moeilijk gemaakt door de enthousiaste eigenaar, die erop stond dat we even bleven om de lancering van de EerlijkWinkelen route te vieren met een glaasje prosecco. Maar we waren op een missie ;-) en wisten zijn aanbod toch af te slaan waarna we via de Nieuweweg, met onder andere een hele leuke tweedehands kinderkledingzaak Pino, de route eindigden in de Gelkingestraat bij de buren Haastje Repje en Zich Zach.

Ter afsluiting trakteerden we onszelf op een slow 'fast food' maaltijd bij het eerste 100% biologische restaurant van Nederland, Eat2Be. Na een lange, koude, maar supergezellige dag was het tijd om afscheid te nemen van Rien en de Stoere Vrouwen en met de trein huiswaarts te keren. Maar zeker weten dat ik snel weer eens ga winkelen in Groningen!

Dag 8 - rustdag

Oude tijden herleven, vroeger begon ik ook altijd vol goede moed aan een dagboek, maar na een tijdje sloeg ik een dagje, of twee dagjes over en op een gegeven moment was het weer gedaan. En na dit blogje is het natuurlijk voor een klein jaartje weer voorbij ;-)

Maar laatste dag van No Impact Week, dag van overpeinzingen. Eerst nog even terug naar de overgeslagen dagen. Ons energieverbruik zonder alle stekkers was ook 2, dus de grote boosdoeners (b)lijken toch de koelkast, vrieskast en verwarming (bij temperatuur onder 15 graden) te zijn. Misschien moeten we van die 15 14 maken (als de kamerplant dat trekt) en een thermometer in de koelkast hangen om ervoor te zorgen dat we die niet te koud zetten!

Na de Nacht van de Duurzaamheid op donderdag, was ik vrijdag de hele dag in Groningen voor de lancering van de EerlijkWinkelen route daar. En dus niet zo met water bezig. Volgens mij doen we het qua water niet slecht, 9 van de 10 keer houd ik me aan de 5 minuten van de douchecoach en we hebben een waterton. Dus dit jaar laat ik het daar even bij.

Zaterdag gingen we alsnog naar Franeker, want vorige week was Aukje helaas ziek op haar verjaardag. Na de intocht van de Goedheiligman heb ik daar voor de hele schoonfamilie vegetarisch en deels biologisch gekookt. Dus dat telt hopelijk wel?!

Tot slot de rustdag dan, die werd inderdaad rustiger dan de bedoeling was. Normaal ben ik op zondag druk met EerlijkWinkelen en nu ook met Serious Squash, maar dat zal nu tot morgenavond moeten wachten, want mijn broer was blijven slapen en bleef ook nog gezellig meeëten (en ook hij kreeg vleesloos voorgeschoteld ;-) Maar het geplande DS ophalen en belastingen van Jelmer invullen is gelukt, dus nu hebben we wel een dubbelaflevering Chuck verdiend zometeen ;-)

Maar wat neem ik mee na deze week? De trap nemen! En minder snoepen (scheelt verpakkingsmateriaal) En een paar dingen ga ik zo snel mogelijk kopen ;-) Wol die bij mijn jas past en extra zakdoeken. Volgend jaar weer een stapje!

Dag 5 - Energie

Vanavond hebben we even energie opgedaan bij de Nacht van de Duurzaamheid, waar we vooral genoten hebben van Karsu Dönmez en Chef'Special. Maar daar gaat het natuurlijk niet om, het gaat om keiharde kilowatts. En daar laten wij misschien wel een steekje vallen. Oké, we kijken geen tv deze week, maar ik neem wel drie programma's op (Chuck, Desperate Housewives en Criminal Minds). Dat scheelt wel iets want vaak staat de tv toch het grootste deel van de avond aan. Terwijl we, toen we hier net woonden, een klein half jaar zonder hebben gedaan. Dat was natuurlijk wel tijdens de zomermaanden ;-) Bovendien gebruiken we nu gewoon de PC en smartphone wat meer, want dat is toch tegenwoordig een groot deel van je sociale leven en ook (juist) 's avonds moeten er dingen gebeuren voor EerlijkWinkelen en Serious Squash. Kortom, smoesjes genoeg.

Wat ik wel al de hele week doe, is traplopen. Overal. Tot mei dit jaar werkte ik in de Inktpot op de 4e verdieping en dat vond ik net 1 te ver om te lopen. Gek genoeg ging ik echter na 1 mei, toen ik naar de 3e verdieping verhuisde, nog steeds met de trap. Opnieuw: smoesjes! Historisch gebouw, veel meer trappen, dus eigenlijk is het de 5e. En de afgelopen twee weken ging ik zelfs naar beneden met de lift, omdat ik door mijn rug was gegaan. Maar deze week dus braaf begonnen met traplopen, wel even afzien na twee weken niet sporten. Wat erg grappig was, was dat afgelopen maandag ik iets voor mijn collega's uitliep en ze gewoon achter me aan de trap opliepen! Eenmaal bovenaan is nog elke dag duidelijk dat een beetje extra traplopen geen kwaad kan, dus deze hou ik er ook na deze week in!

Tot slot heb ik vandaag opgeschreven wat de meterstand was toen ik vanmorgen vertrok en wat de meterstand 's avonds was. Morgen ga ik alle stekkers eruit trekken en doen we dat nog een keer. Vandaag was de stand 2 omhoog gegaan, ben benieuwd wat het morgen wordt...

Dag 4 - voedsel

Jummie, food! Now we're talking. Al heb ik me om te beginnen al niet aan de opdracht van gisteren gehouden, om bij te houden wat ik at, want onderweg eet je eigenlijk alleen kant-en-klare maaltijd(component)en en dan is het moeilijk te achterhalen wat de ingrediënten waren en waar die vandaan komen. Maar dus wel een vegetarische maaltijd kunnen eten in de Thalys. Was wel grappig, twee jongens schuin voor mij hadden een discussie, de ene vond dat alle vegetariërs er ongezond uitzien, terwijl de andere zijn vegetarische maaltijd zat op te peuzelen en zei 'maar ik zie er toch gezond uit?', maar hij was natuurlijk de uitzondering. Ik heb maar wijselijk mijn mond gehouden en strikt genomen ben ik ook geen vegetariër, maar flexitariër. Hoewel ik mezelf pas geleden wel voor het eerst vegetariër genoemd heb. Tijdens een overleg in Parijs was er ook een lunch, vijf verschillende broodjes, drie met vlees en twee met vis. Dus ik vraag of ze niks vegetarisch hebben. 'Il-y-a de thon!' Ja, maar 'je suis végétarien, je mange pas de viande ni poisson'. Dat gezicht! Maar ze kwam wel terug met een broodje kaas en een broodje groente met mayonaise :-)

Maar flexitariër dus. Een aantal jaar geleden begonnen door tijdens etentjes buiten de deur vegetarisch te bestellen, want dat biefstukje en varkenshaasje kende ik zo langzamerhand wel en bovendien krijg je altijd achterlijke hoeveelheden vlees. Vervolgens begon ik thuis wat vaker zonder vlees te koken, nog wel veel met vleesvervangers. Wat een keer de grappige situatie opleverde dat een vriend die mee-at zweerde dat zijn balletjes van vlees waren. En na het lezen van Skinny Bitch eet ik eigenlijk nog maar heel weinig vlees en iets meer vis, één keer in de week is veel zeg maar. Overigens heeft het voor het afvallen niks geholpen, maar dat zou goed kunnen liggen aan mijn suikerconsumptie die ondertussen weer helemaal op peil is ;-)

Naast het minderen met vlees, proberen we ook volgens de seizoenen en min of meer lokaal te eten. In onze tuin hebben we een klein moestuingedeelte, maar de grond is redelijk verarmd, waarschijnlijk door de druif die er al heel wat jaren staat en superlekkere druiven geeft. In de hoop dat te verhelpen, heb ik nu wat groenbemesters gepland, zoals winterrogge en veldbonen, die de tuin in het voorjaar, na het omspitten, weer meer energie moeten geven. Meer succes had dit jaar Jelmers moestuin op het dak van de schuur, waar hij groente in zakken gekweekt heeft. Die hebben daar echt superveel zon, dus dat heeft de nodige augurken, pompoenen en tomaten opgeleverd. Natuurlijk hebben we ook Harold nog, hij heeft een volkstuin en we mogen regelmatig delen in de oogst. En om ons de winter door te helpen, hebben we nu ook een Holland tas. Een biologische groentetas met (je raadt het al) groentes van Nederlandse bodem. Het is dus maar goed dat we geen vlees meer eten, want we krijgen de groentes soms amper op! Die groentetas is erg leuk, zo krijg je soms dingen die je nog nooit op hebt, zoals raapsteeltjes. Alleen soms krijg je ook groentes waar we niet zo weg van zijn, zoals witlof en andijvie (ja, we staan hier zo'n beetje alleen in, maar toch ;-) Dat is dan wel een uitdaging. Daarom hieronder een tweetal recepten, die we na enig experimenteren bedacht hebben, die we zelf wel vonden smaken.

Witlof

Witlof door midden snijden en harde deel eruit halen, evenveel peren schillen en door midden snijden (of de helft en in kwarten) en pitjes eruit etc. Klontje boter in pan smelten, flink wat honing (of suiker) erbij en dan peren en witlof even bakken (karameliseren). Vervolgens van het vuur nemen (het is handig als je pan in de oven kan) en geitenkaas, walnoten en nog wat honing erover verdelen. Dan in de oven tot het een lekker kleurtje heeft. Binnenkort wil ik met deze ingrediënten een tarte tatin maken, denk dat dat misschien nog wat lekkerder is en het oogt wat mooier.

Andijvie

UI grof snijden en fruiten, wat wortel en (kastanje)champignons erbij en dan de andijvie meebakken. Eventueel wat vocht (van de andijvie) afgieten. Vervolgens gembersiroop erover gieten (ja, met suiker wordt alles lekker, maar gember is ook heel gezond!), een flinke scheut vissaus en wat limoensap. Lekker bij rijst of eiermie.

Bon appetit!

Dag 3 - Vervoer

Tja, da's een makkelijke vandaag. Dat zit zo. Iets meer dan drie jaar geleden zocht ik een nieuwe baan en toen dacht ik bij mezelf, waarom zoek ik niet gewoon in eerste instantie iets in Utrecht, want daar woon ik immers. En aldus geschiedde ;-) Nu werk ik dus in het grootste bakstenen gebouw van Nederland, de Inktpot, ook bekend om de UFO op het dak. Als ik langzaam fiets, doe ik er een minuut of 10 over. Sowieso fietsen we eigenlijk alles binnen Utrecht. Boodschappen doen we dagelijks na het werk, alleen met verjaardagen en Kerst komt daar weleens een auto aan te pas. De voordelen van in een stad wonen. Wat niet wegneemt dat we er wel twee hebben, maar eentje toch vooral om naar te kijken ;-) zie dag 2.

Voor degenen die het nog niet doorhadden, ik werk dus bij ProRail, wat betekent dat ik voor mijn werk sowieso met de trein reis. Zoals vandaag naar Brussel voor een overleg over de standaardisatie van berichtenuitwisseling tussen Europese spoorbedrijven. En dat betekent een retourtje Thalys, eerste klas. Altijd een leuke ervaring. Al was ik een uur te vroeg in Brussel, omdat een trein later al vol zat. Dan de tijd maar doden met een lekker kopje thee. Met weliswaar een chocolaatje in mini-verpakking erbij, maar schijnbaar CO2 neutraal (zie de foto)! En op de terugweg kon ik dit keer zelfs kiezen voor een vegetarische maaltijd. Twee weken terug op de terugweg uit Parijs was er alleen vis, wat ze in Parijs trouwens ook vegetarisch vinden, maar dat terzijde. al met al een drukke dag, maar qua reizen toch in ieder geval duurzaam. Wat eten betreft wat minder, want onderweg ben je toch eerder geneigd losse kleinverpakkingen te consumeren...